dit is overduidelijk een treffend karakterportret, geschilderd in het gat van een gevonden plankje. Ik laat me vaak inspireren door iets wat een ander heeft afgedankt.
net gemist
7 – 31 augustus 2025
feestelijke opening: zondag 10 augustus
Op deze expositie hing nieuw werk van mij, waaronder een 2-luik met gemengde technieken: ‘Wachten op de Lente’ waarin ik olieverf heb gecombineerd met textiel en daarnaast nog een compleet uit textiel vervaardigde levensgrote octopus: ‘In memoriam Okki; hij smaakte heerlijk! Schaam jij je ook zo als je pulpo bestelt?’ Verder twee schilderijen die al eerder hier op de site stonden en tijdens de expositie in het Stroomhuis zijn verkocht: ‘Wakker worden in België’ en ‘Mijn België’.
In de loop der jaren maakte ik beeldend werk met diverse technieken: etsen, collages van allerlei materialen en ooit ook grafiek met behulp van de eerste digitale technieken. Het fotograferen van architectuur combineerde ik met schrijven over gebouwen en techniek. Ik heb veel gefotografeerd, maar schilderen doe en deed ik het liefst. Olieverf heeft mijn voorkeur. Hoewel ik nu ook met textiel aan het experimenteren ben. Daarnaast ontwerp en maak ik allerlei praktische voorwerpen, van verlichtingsarmaturen met kringlooponderdelen tot orthopedische schoenen.
over mij
Beeldend kunstenaar wilde ik worden. Net als mijn vader. Ik groeide op tussen kwasten en tubes, met de geur van terpentijn. Na de HBS wilde ik naar de kunstacademie. Maar daar stak mijn moeder een stokje voor: eerst moest ik een fatsoenlijke opleiding volgen zodat ik financieel onafhankelijk was, onafhankelijk van het inkomen van een man. "Ingenieurs stonden in de oorlog altijd nog op de tram", zei ze. Een ingenieur had volgens haar altijd werk. Dus werd ik ingenieur. Aan de afdeling Bouwkunde in Delft kon ik zowel mijn bêta-talenten als mijn creatieve ei kwijt. Pas na mijn afstuderen ging ik weer schilderen. Intussen bleek werken in dienstverband op een bureau me niet te liggen en als zelfstandig architect liep ik al snel vast omdat ik alles alleen wilde doen. Bij toeval kwam ik in de journalistiek terecht. Schrijven en fotograferen voelde ook best creatief. Al stond door de dagelijkse strijd om het bestaan de productiviteit op het gebied van vrij beeldend werk zwaar onder druk. Schilderen raakte op de achtergrond maar verdween nooit helemaal achter de horizon dankzij de beloftevolle verkoop van een van mijn eerste schilderijen aan het Scheepvaartmuseum in 1981. Toen ik na corona mot kreeg met een nieuwe hoofdredacteur over mijn honorarium en ik in die zelfde tijd de vraag kreeg om in 2025 aan een groepsexpositie mee te doen was ik ineens helemaal klaar met schrijven en kwam het verlangen naar de geur van echte terpentijn definitief terug. De volgende deadline ging over schilderijen.
opleiding
Mijn opleiding beeldende kunst begon al in de box. Die stond in het atelier van mijn vader. Ik kon eindeloos kijken naar hoe hij de kleuren mengde en daarmee zijn schilderingen vorm gaf, werd mij verteld. Ik was een opmerkzaam kind. De geur van terpentijn associeer ik nog altijd met warmte en geborgenheid. Ik ga er vanuit dat ik in mijn jeugd ongemerkt heel veel heb mee gekregen want ik werd erg gestimuleerd om veel te tekenen en te schilderen. Tijdens mijn middelbare schoolperiode begin jaren zestig ging ik na schooltijd naar de Nutsschool op de zolder van het Stedelijk Museum waar ik ook met andere materialen leerde werken. Daar werkten we ook met klei, papier maché, gips, maakten we lino’s, collages, etc. Tijdens mijn bouwkunde opleiding in Delft kregen we naast handtekenen (schetsen naar levend model, natuur, stedelijke omgeving) ook vormstudielessen met materialen als plaatstaal, hout en mergel, waarvan we abstracte 3D-objecten maakten. Niet alleen om vorm en verhoudingen te bestuderen maar ook om de eigenschappen en mogelijkheden van die 'bouw'materialen te leren kennen als we het bewerkten. Tijdens mijn laatste jaar in Delft volgde ik een cursus keramiek/pottenbakken bij Clara Froger en een opleiding elektrisch lassen aan de LTS.
Na mijn afstuderen aan de TU Delft in 1972 ging ik voor het eerst met olieverf aan de slag. Omdat ik in die tijd op een varende tjalk woonde waren schepen mijn favoriete onderwerp. Met name tjalken. Ik begon in het atelier van Sylvia Oudkerk die toen net als ik op een schip in de Waalseilandsgracht woonde. Zij bracht me nog meer technieken bij, waaronder ook etsen, en moedigde me aan mee te doen aan de schilderijenprijsvraag die door het Scheepvaartmuseum in 1980 ter gelegenheid van Sail Amsterdam werd georganiseerd. Dat resulteerde in deelname aan de expositie in het nog niet officieel geopende ‘s Lands Zeemagazijn en vervolgens een jaar later de verkoop van mijn inzending, een olieverf schilderijtje op doek, aan het Scheepvaartmuseum. Verder liep ik in 1979 nog stage bij de Franse kunstschilder Michel Gemignani die professeur was aan de Beaux Arts in Parijs en die zomer les gaf aan de Academie d’éte in Nice. Die stimuleerde me vooral groter te gaan werken. Ik had tot die tijd voornamelijk op kleine houten paneeltjes geschilderd want ik had weinig ruimte aan boord.
ontwikkeling
Wat een grote rol speelt in mijn schilderijen is de behoefte afstand te doen van het perfecte technische perspectief dat mij tijdens mijn studie in Delft werd aangeleerd. Maar ik blijf het moeilijk vinden van die ‘realiteit’ los van te komen. Ik probeer daar zo vrij en creatief mogelijk mee om te gaan. Verder ben ik aan het onderzoeken of ik olieverf kan combineren met textiel.
exposities
1980 Scheepvaartmuseum Amsterdam
1980 Galerie de Papegaai Landsmeer
2025 Stroomhuis Neerijnen






































